Monday, 26 October 2020

نقشه راه صلح در نشست دوحه

جهان امروز، جهانی پچیده و متعدد از نظر بازیگران سیاسی است. مسائل از انحصار دولت ها خارج شده و برای هر امری نیاز به یک توافق جمعی می باشد. همانطور که سرشت بشر همزاد با جنگ بوده، پایان جنگ و صلح نیز جزو جریان تکمیل کننده سِیر زندگی بشر بوده است. افغانستان مدتی طولانی است که صحنه نبردهای خونین و کشتار روزمره شده است. از تولد طالبان در دهه 90 میلادی تا امروز، جنگ و صلح، مضمون اصلی و شالوده ادبیات رایج در کشور بوده است. جنگ بر سر قدرت سیاسی و نظام حاکم، اصلی ترین چالشی بوده که دولت های حاکم در افغانستان و طالبان درگیر آن بوده اند. طبیعی است گروه طالبان که اصولا گروهی ایدئولوژیک با برداشت های افراطی از دین است، جهاد علیه نیروهای خارجی و افغان را برای رسیدن به هدفشان انتخاب کنند تا توجیه کننده "خشونت مقدس" در میان آنها باشد.. ضلع دیگر منازعه، دولتی است که مردم افغانستان به مثابه جمعیت تشکیل دهنده
کاش همه بال می داشتیم

کاش همه بال می داشتیم

نویسنده : آمنه قربانی ساعت از دوازده شب گذشته است. گلویم درد خفیفی دارد. احساس تشنگی مرا وا می دارد
پای از خانه بیرون می گذارم ، روی ماین ها

پای از خانه بیرون می گذارم ، روی ماین ها

غصه نخور گلم وحشت نان شب من است غم چای صبحم دل‌هره نان چاشتم پای از خانه بیرون می‌گذارم و
تا به کی بر دل مان سوزن و نشتر بزنیم؟

تا به کی بر دل مان سوزن و نشتر بزنیم؟

تیغ* بردار، بیا حادثه را سر بزنیم با تفنگ آمده، ما هم گپِ خنجر بزنیم این چه رسم است که
ای کودک افغانستان

ای کودک افغانستان

ای کودک که چنان ژرف در بازوان آفت زده ی روزگار خوابیده ای وجود تو فقط در امروز خلاصه می‌شود

there is not post in layout1